سلام به همه ی دوستان خوبم.

امروز روز رفتن منه.رفتن به دانشگاه.تواین رفتن باید برای مدتی از خانواده،وبلاگ،

دوستان خوبم جدا باشم.واین تا حدودی برای من سخته.امیدوارم زود بتونم به

دوری از همه چی عادت کنم.شما تنهام نذارین.دوست دارم گاهی اقات که به وبلاگ

سر می زنم.نظرای گرمتونو ببینم.برای همتون آرزوی بهترین ها رو دارم.

موفق وپیروز باشید/                                      دوست دارت همتون رضا

مهربانی را وقتی آموختم که کودکی آسمان نقاشی اش را سیاه میکشید تا پدر کارگرش زیر آفتاب نسوزد

خدایا ازدیار فراموش شدگان با کوله بار از غم آمده ام!

شاید آن روز که سهراب نوشت:تا شقایق هست زندگی باید کرد،

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت...

باید اینجوری نوشت:

هرگلی هم باشیم،چه شقایق،چه گل پیچک و یاس

زندگی اجباریست،زندگی بایدکرد...؟

یادگرفتم

           که عشق باتمام عظمتش عمری کوتاه دارد

یادگرفتم

          که عشق یعنی فاصله وفاصله یعنی دو خط موازی که هیچ گاه به هم نمی رسند

یادگرفتم

          درعشق هیچ کس به اندازه ی خودت وفادار نیست

یادگرفتم

         هرچه عاشق تر باشی تنهاتری

زندگی پژمردن يک برگ نيست
 بوسه ای در کوچه های مرگ نيست
زندگی يعنی ترحم داشتن
 با شقايقها تفاهم داشتن

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست 
تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست 
تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم
تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست
تنهايي را دوست دارم زيرادر کلبه تنهايي هايم
          در انتظار خواهم گريست و 
          انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد

اگرتنهاترین تنها شوم،بازهم خدایی هست

آری...

باز هم خدایی هست ،که ندای قلب تنهایم را بشنود

قانون تو تنهايي من است
و تنهايي من قانون عشق
و عشق ارمغان دلدادگيست
و اين سرنوشت سادگيست !

چه قانون عجيبي
چه ارمغان نجيبي
و چه سرنوشت تلخ و غريبي
كه هر بار ستاره هاي زندگي ات را
با دستهاي خود
راهي آسمان پر ستاره’ اميد كني
و خود در تنهايي و سكوت
با چشمهايي خيس از غرور
پيوند ستاره ها را به نظاره بنشيني
و خموش و بي صدا
به شادي ستاره هاي از تو گشته جدا
دل خوش كني
و باز هم تو بماني و تنهايي و دوري
و باز هم تو بماني و
يك عمر صبوري .......!

زندگی زیباست...نه به زیبایی حقیقت

حقیقت تلخ است...نه به تلخی جدایی

جدایی تلخ است...نه به سختی تنهایی

باز ازتو می نویسم

                     تابدانی

                              قلب من به یادتو می تپد.

بيا با هم بخوانيم

درهوای طوفانی

با خدابودن

بهتر ازناخدا بودن است

ز مردم روبگردان روبه خدا کن

خداراوقت تنهایی صدا کن

درآن حالت که اشک می چکد گرم

غنیمت دان و یاران را دعا کن...

در این شبهای دلتنگی که غم با من هم آغوشه
به جز اندوه و تنهایی کسی با من نمی جوشه
کسی حالم نمی پرسه کسی دردم نمی دونه
نه هم درد و هم آوایی با من یک دل نمی خونه
از این سرگشتگی بیزارم و بیزار
ولی راه فراری نیست از این دیوار
برای این لب تشنه دریغا قطره آبی بود
برای خسته چشم من دریغا جای خوابی بود
در این سرداب ظلمت نور راهی بود
در این اندوه غربت سرپناهی بود
شب پر درد و من از غصّه ها دلسرد
کجا پیدا کنم دلسوخته ای هم درد
اسیر صد بیابان وَهم و اندوهم
مرا پا در دل و سنگین تر از کوهم

چگونه مي توانم رويا ها را باور نكنم